RSS  

                                 با قلم

                                          نقش حبابی بر لب دریا کشید

گرچه در خویش شکستیم صدایی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد

طلب عشق ز هر بی سرو پایی نکنیم

من برای تو که امید منی

به چه سوگند خورم

به فریبایی رخساره ی ماه

به غباری که در افتاده به راه

یا به رازی که نهفته به نگاه

به چه سوگند خورم

به پر چلچله ی جسته ز بام

به غم مرغک افتاده به دام

به شرابی که بلغزیده زجام

به چه سوگند خورم

به غم مهر تو و این دل سرگشته ی من

به شراری که خیالت زده بر سینه و تن

به شکوهی که در افتاده به دامان چمن

یا به این خلوت دلگیر و توان سوز دل خسته ی من

به چه سوگند خورم

به پریشان شدگان ره اقلیم خیال

من قسم می خورم ای مادر فرزند نواز

که دل سوخته در مهر تو می سوزد باز

وبلاگم سر زدن با اینکه من نمی رسیدم اپ کنم و بهشون سربزنم

واقعا ممنونم و از همه معذرت می خوام اما باور کنید من امتحانا ی

میان ترمو پایان ترمو برنامه ریزی نکرده بودم واختیار بهم زدن چهارتا

مسافرت عجله ای رو نداشتم ولی خب بالاخره متاسفم

و از اینکه این فرستم پیدا کردم خیلی خوشحالم

امیدوارم بتونم ادامه ی کارم و با نظرای شما خوب انجام بدم

دست بالا بردم

تا که دستان پر از خواهش من را شاید

مهر او در یابد

بارها خوانده ام او را اما

او مرا می شنود؟

و میان همه هستی بی پایانش

او مرا می بیند

در جهانی که هزاران مه و خورشید همه نا چیزند

ذره ایی را راهی هست؟

بیگانگی مکن که به بوی تو آمدم

دربررخم مبند که همچون نگاه شوق

با کاروان اشک به سوی تو آمدم

از شهر بند عقل به سر منزل جنون

این سان به شوق دیدن روی تو آمدم

از رفته عذرخواه و ز آینده بیمناک

آشفته تر ز حلقه ی موی تو آمدم

مانند اشک دور ز دیدار مردمان

با سر دویده تا سر کوی تو آمدم

بر سنگ قبر من بنویسید خسته بود.اهل زمین نبود.نمازش شکسته بود.

بر سنگ قبر من بنویسیدپاک بود چشمان او که از اشک شسته بود.

بر سنگ قبر من بنویسیداین درخت عمری برای هر تبر و تیشه بود.

بر سنگ قبر من بنویسیدکل عمر پشت دری که باز نمی شد مانده بود.

                                    ...هنوز

دل ز تن بردی و در جانی هنوز           دردها دادی و درمانی هنوز

آشکارا سینه را بشکافتی               همچنان در سینه پنهانی هنوز

ملک دل کردی خراب از تیغ ناز         اند آن ویرانه سلطانی هنوز

هر دو عالم قیمت خود گفته ای          نرخ بالاکن که ارزانی هنوز

                                                  دیشب